Terapia psychologiczna dzieci i młodzieży Pruszków

Terapia psychologiczna dla dzieci i młodzieży to proces wsparcia, który ma na celu pomoc młodym ludziom w radzeniu sobie z różnorodnymi wyzwaniami emocjonalnymi, społecznymi i psychologicznymi. Spotkania z psychologiem są przestrzenią, w której dzieci i nastolatkowie mogą otwarcie rozmawiać o swoich uczuciach, myślach oraz doświadczeniach. Celem terapii jest nie tylko zrozumienie problemów, ale także rozwijanie umiejętności radzenia sobie z trudnościami oraz wzmacnianie poczucia własnej wartości.

Nie każde dziecko, które przeżywa trudności, potrzebuje terapii, ale istnieją pewne sygnały, które mogą sugerować, że wsparcie psychologa byłoby korzystne.

Warto zwrócić uwagę na:

Jeśli zauważysz te objawy u swojego dziecka, warto rozważyć konsultację z psychologiem, który pomoże ocenić jego potrzeby i zaproponować odpowiednią formę wsparcia.

W przestrzeni terapeutycznej Bliżej Siebie pracują wykwalifikowani specjaliści z doświadczeniem w pracy z dziećmi i młodzieżą. Nasz zespół korzysta z różnych technik terapeutycznych, takich jak:

W naszym gabinecie wprowadzamy również elementy pracy z ciałem, które pomagają dzieciom w lepszym zrozumieniu swoich emocji oraz reakcji.

Dodatkowo stosujemy:

Terapia psychologiczna dla dzieci i młodzieży to ważny element wsparcia, który może pomóc młodym ludziom w pokonywaniu trudności emocjonalnych i społecznych. W naszym gabinecie stawiamy na indywidualne podejście do każdego dziecka, łącząc nowoczesne metody terapeutyczne z elementami natury, co przynosi pozytywne efekty.

Jeśli zauważysz, że Twoje dziecko potrzebuje wsparcia, zachęcamy do skontaktowania się z nami – jesteśmy tu, aby pomóc!

Nie każde dziecko, które przeżywa trudność, potrzebuje terapii. Część spraw rozwiązuje czas, rozmowa w domu albo zmiana, która i tak miała nadejść, jak przeprowadzka, nowa klasa czy pierwsze tygodnie po wakacjach. Są jednak sygnały, przy których warto sprawdzić, czy młody człowiek nie został z czymś sam, zwłaszcza gdy utrzymują się od kilku tygodni i widać je w więcej niż jednym miejscu, w domu i w szkole naraz. Zdarza się, że dziecko funkcjonuje na zewnątrz bez zarzutu, a całe napięcie zostawia dopiero po powrocie do domu, przy najbliższych. Bywa też odwrotnie i o zmianie pierwsi mówią nauczyciele.

Rodzice pytają nas często, czy to już ten moment. Odpowiadamy zwykle tak samo: jeśli wracasz do tego pytania od kilku tygodni, przyjdź na konsultację, bo od oceniania skali trudności jesteśmy my, nie Ty. Konsultacja nie zobowiązuje do rozpoczęcia terapii i czasem kończy się na tym, że wspólnie uznajemy, iż wystarczą drobne zmiany w codziennym rytmie. Gdy potrzebna okaże się inna forma pomocy niż nasza, powiemy to wprost i podpowiemy, gdzie szukać dalej.

Agresja, która pojawia się znikąd, wycofanie z rzeczy dotąd lubianych, nadmierna drażliwość przy drobiazgach. Dziecko rzadko mówi wprost, że sobie nie radzi, dużo częściej pokazuje to zachowaniem, bo na nazwanie emocji brakuje mu jeszcze słów albo odwagi. Młodsze dzieci wracają wtedy do zachowań, z których dawno wyrosły, starsze zamykają drzwi pokoju i skracają odpowiedzi do jednego słowa. Warto zapisać sobie, od kiedy to trwa, bo na pierwszym spotkaniu pytamy właśnie o to.

Zwróć uwagę także na sen, apetyt i koncentrację, bo one reagują na napięcie najszybciej. Kłopoty z zasypianiem, budzenie się w nocy, poranne marudzenie przy wyjściu do szkoły i nagły spadek ocen bardzo często idą w parze. To jeszcze nie jest diagnoza, tylko powód, żeby się przyjrzeć.

Terapia lęku u dzieci nie zaczyna się od tłumaczenia, że nie ma się czego bać. Zaczyna się od sprawdzenia, gdzie ten lęk mieszka w ciele i co go uruchamia. Nadmierna obawa przed sytuacjami społecznymi, unikanie odpowiedzi przy tablicy, ból brzucha przed wyjściem z domu to jego bardzo typowe postacie. Zdarza się, że dziecko przez długi czas radzi sobie unikaniem, a trudność ujawnia się dopiero wtedy, gdy unikać już się nie da, na przykład przed sprawdzianem albo wyjazdem z klasą. Wtedy najczęściej do nas trafia.

Młodsze dzieci pracują nad tym przez zabawę, rysunek i opowieść, starsze przez rozmowę i konkretne ćwiczenia do wypróbowania między spotkaniami. Zwykle zaczynamy od sytuacji najłatwiejszej, żeby dziecko zobaczyło, że da się przez nią przejść, i dopiero potem podnosimy poprzeczkę. Po drodze uczymy prostych sposobów na uspokojenie oddechu i rozluźnienie ciała, bo w chwili napięcia argumenty przestają docierać. Rodzice dostają od nas wskazówki, jak reagować w domu, żeby przez przypadek nie wzmacniać unikania.

Konflikty z rówieśnikami, napięcie w domu, poczucie bycia obok grupy. Uczniowie ze szkół w Pruszkowie i okolicznych miejscowościach opowiadają nam o tym niemal na każdym pierwszym spotkaniu, choć rzadko od razu i rzadko wprost. Czasem chodzi o jedną trudną relację, czasem o powtarzający się schemat, w którym dziecko albo ustępuje do końca, albo wybucha. Bywa i tak, że przyczyna leży zupełnie gdzie indziej, a relacje po prostu psują się pierwsze.

Pomoc psychologiczna dla dzieci obejmuje wtedy naukę stawiania granic bez agresji i proszenia o wsparcie, zanim sytuacja urośnie ponad miarę. Ćwiczymy to na konkretnych zdarzeniach z minionego tygodnia, nie na przykładach z podręcznika. Gdy widzimy, że większość trudności rozgrywa się w grupie, rozmawiamy z rodzicami o zajęciach, na których dziecko poćwiczy to razem z rówieśnikami.

Pierwsze spotkanie odbywa się z rodzicami, bez dziecka, i trwa pięćdziesiąt albo dziewięćdziesiąt minut, zależnie od tego, ile jest do opowiedzenia. Zbieramy historię, ustalamy, co niepokoi najbardziej, i mówimy wprost, czy jesteśmy odpowiednim miejscem. Pytamy o przebieg rozwoju, o sen, o szkołę oraz o to, co już próbowaliście i co przyniosło choćby chwilową ulgę. Jeśli macie wcześniejsze opinie, wyniki diagnoz albo notatki od nauczycieli, warto je zabrać, bo skracają drogę do sedna.

Dopiero potem zaczynają się sesje z dzieckiem, zwykle pięćdziesięciominutowe, a rodzice wracają na konsultacje w trakcie procesu, bo bez nich zmiana zatrzymuje się na drzwiach gabinetu. Terapia dla nastolatka wygląda inaczej niż spotkania z siedmiolatkiem, jednak zasada pozostaje ta sama: dziecko ma czuć, że to jego czas i że nikt nie zdaje z niego raportu po każdej sesji. Rodzicom przekazujemy to, co jest potrzebne do wspierania dziecka w domu, bez relacjonowania treści rozmów. Nie obiecujemy efektu w konkretnym terminie, obiecujemy uważność, jasne zasady i tempo wyznaczane przez dziecko.

Terapia poznawczo behawioralna dla dzieci porządkuje to, co dzieje się między myślą, emocją i zachowaniem, i daje konkretne narzędzia na lęk, zamartwianie się oraz unikanie. Terapia skoncentrowana na rozwiązaniach idzie od drugiej strony, szuka sytuacji, w których dziecko już sobie poradziło, i buduje na jego mocnych stronach. Program Kids Skills zamienia trudność w umiejętność do wyćwiczenia, co bywa dużo łatwiejsze do przyjęcia niż rozmowa o problemie. Sięgamy też po podejście Gestalt oraz po Porozumienie bez Przemocy, zwłaszcza wtedy, gdy wiele rozgrywa się w relacji z bliskimi. W praktyce rzadko pracujemy jednym narzędziem przez cały proces.

Metodę dobieramy do dziecka, nigdy odwrotnie. Ośmiolatek, który nie usiedzi w miejscu, dostanie więcej zabawy i ruchu, a szesnastolatkę wolącą rozmowę pytamy wprost, co jej pomaga. Kiedy coś nie działa, mówimy o tym na spotkaniu z rodzicami i zmieniamy sposób pracy, zamiast czekać, aż samo się ułoży.

W pracy z młodymi ludźmi wplatamy elementy pracy z ciałem, bo emocja daje o sobie znać napięciem w barkach albo płytkim oddechem, zanim ktokolwiek zdąży ją nazwać. Ćwiczenia uważności pomagają zauważyć ten moment i nie dać się mu ponieść. Dla dziecka bywa to pierwsza sytuacja, w której odkrywa, że ma na własne ciało jakikolwiek wpływ. Nie ćwiczymy tego na siłę, część młodych osób potrzebuje wielu tygodni, zanim w ogóle zechce spróbować.

Część spotkań prowadzimy w kontakcie z przyrodą. Lasoterapia obniża napięcie i ułatwia rozmowę tym nastolatkom, którym trudno siedzieć naprzeciwko dorosłego w czterech ścianach. Idąc obok siebie, nie trzeba patrzeć sobie w oczy, a cisza między zdaniami przestaje być kłopotliwa. To nie jest spacer zamiast terapii, to ta sama praca w warunkach, w których łatwiej oddychać. Elementy ekoterapii wykorzystujemy również przy dzieciach, które w gabinecie szybko się nudzą albo rozpraszają. O tym, czy taka forma ma sens, decydujemy razem z rodzicami i z samym dzieckiem.

Gabinet mieści się na pierwszym piętrze budynku przy ulicy Głównej 100 w Nowej Wsi, adres pocztowy 05-806 Granica. Od stacji WKD Nowa Wieś idzie się siedem minut, więc starszy nastolatek spokojnie dojedzie sam z Komorowa albo Milanówka. Bezpośrednio pod gabinetem znajduje się duży parking ze stacją ładowania samochodów elektrycznych, a w pobliżu zatrzymuje się autobus linii łączącej Pruszków z Walendowem. Docierają do nas także rodziny z Brwinowa, Nadarzyna i Granicy, jedne samochodem, inne kolejką. Na pierwsze spotkanie warto doliczyć kilka minut zapasu, żeby wejść bez pośpiechu i spokojnie usiąść.

Wystarczy telefon pod numer (+48) 881 700 722 albo wiadomość na kontakt@badzblizejsiebie.com. Zapytamy o wiek dziecka i o to, co Cię niepokoi, a potem zaproponujemy termin konsultacji dla rodziców. Jeśli wolisz wybrać specjalistę i godzinę samodzielnie, skorzystaj z kalendarza pod przyciskiem „Spotkajmy się”. W wiadomości podaj imię i nazwisko oraz preferowaną formę kontaktu, telefon albo mail, wtedy odezwiemy się szybciej. Rozmowa umawiająca nie jest jeszcze wywiadem, wystarczą dwa zdania o tym, co się dzieje.

Opinie psychologiczne wydajemy na wniosek rodziców, po co najmniej jednej konsultacji z rodzicami i trzech spotkaniach z dzieckiem. Nie wydajemy opinii w sprawach około rozwodowych ani do sądu rodzinnego. Jeśli potrzebujecie samego wsparcia w rodzicielskich trudnościach, bez terapii dziecka, umówcie konsultacje rodzicielskie, które są krótkie i nastawione na rozwiązanie konkretnej sprawy.