Psychiatria dzieci i młodzieży Pruszków

Spotkania z lekarzem psychiatrą dziecięcym to spokojna i bezpieczna przestrzeń, w której pomagamy lepiej zrozumieć trudności emocjonalne i behawioralne dziecka. W Bliżej Siebie łączymy medyczne spojrzenie z uważnością i szacunkiem wobec małego pacjenta oraz jego rodziny. Konsultacja służy rozpoznaniu potrzeb dziecka i ustaleniu dalszego planu wsparcia. Pracujemy bez pośpiechu, w atmosferze życzliwości i zrozumienia.

Rodzice trafiają do psychiatry dziecięcego bardzo różnymi drogami. Czasem z zaleceniem ze szkoły albo z poradni psychologiczno pedagogicznej, czasem z opinią psychologa, a czasem po prostu z własnym niepokojem, którego nie da się dłużej odkładać. Nie trzeba mieć gotowej listy objawów ani umieć nazwać tego, co się dzieje. Wystarczy poczucie, że dziecku jest trudno i że domowe sposoby przestały wystarczać. Wielu rodziców mówi na początku, że nie wie, czy w ogóle powinno tu być, i to również jest dobry punkt wyjścia.

Pierwsze spotkanie jest przede wszystkim rozmową. Lekarka pyta o historię rozwoju dziecka, o codzienność w domu i w szkole, o sen i apetyt, o relacje z rówieśnikami, o to, od kiedy trwają trudności i co je nasila. Pyta też o to, co dziecku pomaga, bo obraz sytuacji budują nie tylko trudne momenty. Z tych informacji układa się całość, a dopiero z niej wynikają dalsze kroki.

Na pierwszą wizytę diagnostyczną rodzice przychodzą sami, bez dziecka. To rozmowa, w której można mówić otwarcie, bez ważenia słów i bez obawy, że dziecko usłyszy o sobie coś, co je zaniepokoi. Warto wtedy powiedzieć również o sprawach rodzinnych, które wydają się poboczne, bo często okazują się częścią obrazu.

Na drugie spotkanie zapraszamy dziecko razem z rodzicami. Przychodzi wtedy do gabinetu, o którym rodzice zdążyli mu już opowiedzieć, do lekarki, która wie o nim wystarczająco dużo, żeby nie zaczynać od dziesiątek pytań. Młodszym dzieciom pomaga proste wyjaśnienie w domu, że idziemy porozmawiać z panią doktor o tym, co bywa trudne. W gabinecie nie ma badań, które mogłyby przestraszyć, jest rozmowa, czasem rysowanie albo zabawa. Dziecko nie musi mówić wszystkiego od razu i nikt go do tego nie zmusza.

Powyżej dwunastego roku życia pierwsza wizyta odbywa się od razu wspólnie, rodzic i dziecko razem. Młody człowiek ma prawo być obecny przy rozmowie, która go dotyczy, i mieć w niej swój głos. Zdarza się, że nastolatek przychodzi niechętnie, przekonany, że wysyła się go do lekarza, żeby go naprawić. Takie nastawienie da się zwykle rozbroić, jeśli od początku traktuje się go jak rozmówcę, a nie jak przypadek.

Dla wielu nastolatków z Pruszkowa i sąsiednich miejscowości to pierwszy w życiu kontakt z psychiatrą. Zależy nam, żeby zapamiętali go jako spotkanie z drugim człowiekiem, a nie jako badanie. Część rozmowy może odbyć się bez rodzica, jeśli nastolatek tego potrzebuje, i jest to zwyczajna część takiego spotkania.

Wizyty kontrolne umawiamy dopiero po dwóch wizytach diagnostycznych. Ich rytm ustalamy indywidualnie, w zależności od sytuacji dziecka i od tego, czego w danym momencie potrzebuje rodzina. Czasem spotkania są rzadsze, czasem przez pewien czas częstsze, bo potrzeby zmieniają się razem z dzieckiem. O tym, jak często się widujemy, decyduje rozmowa, a nie z góry ustalony harmonogram.

Rozpoznanie potrzeb bywa procesem, nie jednorazową odpowiedzią. Czasem po konsultacji proponujemy dalszą pracę z psychologiem albo pogłębioną diagnozę, czasem kilka spotkań wystarczy, żeby uporządkować obraz i zdjąć z rodziców część niepewności. Bywa też tak, że najważniejszym wnioskiem jest zmiana w codziennym funkcjonowaniu rodziny, w rytmie dnia, w sposobie rozmawiania, w podziale obowiązków. Nie obiecujemy, że wszystko ułoży się szybko, bo tego nikt uczciwie obiecać nie może. Możemy natomiast zadbać o to, żeby rodzic wychodził z gabinetu z jaśniejszym obrazem sytuacji niż ten, z którym przyszedł. Na wniosek rodziców lekarka wydaje także zaświadczenia potrzebne w szkole albo w poradni.

Powodów jest tyle, ile rodzin, więc nie ma jednej listy, która obejmowałaby je wszystkie. Najczęściej chodzi o trudności emocjonalne i behawioralne: o lęk, o wycofanie, o wybuchy złości, o kłopoty ze snem, o niechęć do szkoły. Bywa, że rodzice przychodzą z jednym zdaniem, które trudno rozwinąć, że dziecko przestało być sobą. Zmiana bywa powolna i długo daje się tłumaczyć wiekiem, zmęczeniem albo trudnym okresem w klasie. Dopiero zestawienie kilku takich obserwacji pokazuje, że warto się temu przyjrzeć uważniej.

Część rodzin przychodzi z pytaniem o ADHD albo o spektrum autyzmu. Diagnoza w tym kierunku to osobny, rozłożony w czasie proces, prowadzony w „Bliżej Siebie” oddzielnie, a konsultacja psychiatryczna bywa jednym z jego elementów. Obejmuje wywiad z rodzicami, spotkania z dzieckiem i osobne omówienie wyników, więc nie kończy się na jednej wizycie. Opisujemy go na podstronie poświęconej diagnozie ADHD i spektrum autyzmu.

Konsultacja w gabinecie nie zastępuje pomocy w sytuacji nagłej. Jeśli dzieje się coś, co wymaga natychmiastowej reakcji, a zdrowie albo bezpieczeństwo dziecka jest zagrożone, właściwym adresem jest pogotowie ratunkowe albo najbliższy szpitalny oddział ratunkowy. Rozmowę u nas planujemy wtedy obok tej pomocy, nigdy zamiast niej. Warto o tym pamiętać także wtedy, gdy termin wizyty jest już ustalony, bo nagła sytuacja rządzi się własnymi prawami.

Warto zabrać ze sobą dotychczasową dokumentację medyczną i terapeutyczną. Chodzi o opinie z poradni, wyniki badań, karty informacyjne ze szpitala, notatki od psychologa albo pedagoga szkolnego. Wszystko to układa obraz w całość i skraca drogę do zrozumienia sytuacji. Przydają się również szkolne uwagi i oceny opisowe, jeśli trudności widać przede wszystkim w klasie. Papiery nie zastępują rozmowy, pozwalają natomiast poświęcić jej więcej czasu.

Nie trzeba jednak niczego kompletować na siłę. Jeśli część dokumentów gdzieś zaginęła albo nikt nigdy ich nie wydał, przychodzimy z tym, co jest. Brak dokumentów nie jest przeszkodą w umówieniu wizyty.

Czasem najcenniejsze okazują się zwykłe notatki rodzica. Kiedy pojawiają się trudne momenty, co je poprzedza, jak wygląda sen i apetyt, jak dziecko wraca ze szkoły i co dzieje się w weekendy. Dwa tygodnie takich obserwacji mówią więcej niż próba odtworzenia wszystkiego z pamięci w gabinecie. Nie musi to być nic starannego, wystarczą notatki w telefonie.

Rodzic zna swoje dziecko lepiej niż ktokolwiek inny. Zadaniem lekarki jest wysłuchać tej wiedzy, a nie zastąpić ją własną. Dlatego pytamy również o to, co rodzicom wydaje się nieistotne, bo właśnie tam często znajduje się brakujący fragment.

Przyjmujemy na pierwszym piętrze budynku przy ulicy Głównej 100 w Nowej Wsi, a adres pocztowy prowadzi na Granicę. Ze stacji WKD Nowa Wieś idzie się do nas siedem minut pieszo. Pod samym gabinetem jest duży parking ze stacją ładowania samochodów elektrycznych, więc nie trzeba krążyć w poszukiwaniu miejsca. W pobliżu zatrzymuje się także autobus linii łączącej Pruszków z Walendowem. Okolica jest cicha i zielona, co bywa ważne przed rozmową, która i tak kosztuje sporo emocji.

Dojeżdżają do nas rodziny z Pruszkowa, Komorowa, Nadarzyna, Brwinowa i Milanówka. Krótka droga zaczyna mieć znaczenie wtedy, gdy wizyt jest kilka, a dzień i tak wypełniają szkoła i praca. Kilkanaście minut mniej w samochodzie to często różnica między wizytą po lekcjach a wyrywaniem dziecka z połowy dnia. Dla nastolatka, który dojeżdża sam koleją, bliskość stacji bywa warunkiem tego, że w ogóle zechce przyjechać.

Najprościej zadzwonić pod numer (+48) 881 700 722 albo napisać na kontakt@badzblizejsiebie.com. Wystarczy powiedzieć, kogo dotyczy sprawa i ile dziecko ma lat, resztę ustalimy w rozmowie. Nie trzeba przygotowywać opisu problemu ani streszczać całej historii przez telefon. Jeśli nie wiadomo, czy właściwa będzie konsultacja psychiatryczna, czy raczej spotkanie z psychologiem, można o to wprost zapytać.

Konsultacje psychiatryczne prowadzi u nas Magdalena Castello Rokicka, lekarka specjalistka psychiatrii dzieci i młodzieży oraz pediatrii. W kontakcie z pacjentem ważne są dla niej uważność, szacunek i indywidualne podejście. Pediatryczne doświadczenie pomaga jej patrzeć na dziecko całościowo, a nie wyłącznie przez trudność, z którą rodzice przyszli. Jej pełny opis znajdziesz na podstronie zespołu. Jeśli po rozmowie okaże się, że dziecku bardziej pomoże inna forma wsparcia, powiemy o tym wprost i wskażemy kierunek.